سى و هفت ) . وَ إِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلى حِمْلِها لا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى هر كسى نامه عملش به دست خودش داده مىشود يا بدست راست يا بدست چپ يا از پشت سر پا طوق مىشود بگردنش يعنى بر گردن خودش بار مىشود چنانچه ميفرمايد : وَ كُلَّ إِنسانٍ أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ فِي عُنُقِهِ وَ نُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ كِتاباً يَلْقاهُ مَنْشُوراً اقْرَأْ كِتابَكَ كَفى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيباً ( اسرى آيهء 14 ) . إِنَّما تُنْذِرُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ حضرت تمام را انذار ميفرمايد لكن آنكه انذار مىشود كسانى هستند از خدا ترس كه يكى از گناهان كبار امن من مكر اللَّه است جايى كه مثل انبياء و ائمه از خدا بترسند ديگران جاى دارد كه گفتند خوف سه قسمت است : يكى خوف از عاقبت كه آيا با ايمان از دنيا ميرود يا بدون ايمان يكى خوف از معاصى كه آيا آمرزيده مىشود يا بعذابش معذب مىشود ، اين دو قسم خوف در انبيا و معصومين نيست چون نه خوف از عاقبت دارند و نه از معصيت . سوم خوف در پيشگاه عظمت و كبريايى حق تبارك و تعالى چنانچه انسان ضعيف در حضور سلطان مقتدر حالت خوف بر او متوجه مىشود چنانچه گفتند حضرت رسالت در حال نماز صداى ضربان قلبش را ميشنيدند حضرت مجتبى رنگ صورتش تغيير ميكرد امير المؤمنين تير از پايش بيرون كشيدند توجه نميفرمود حضرت سيد الشهداء تير ميباريد اعتنايى نداشت و هكذا . بِالْغَيْبِ يعنى بقضاياى آينده از موت و قبر و برزخ و قيامت و پيشامد شده‌ها . وَ أَقامُوا الصَّلاةَ باتيان آن در موقع خود در وقت فضيلت با آداب و سنن آن و بحفظ آن كه از بين نرود و از جامعه برداشته نشود . وَ مَنْ تَزَكَّى فَإِنَّما يَتَزَكَّى لِنَفْسِهِ تزكيه نفس از عقائد باطله و صفات خبيثه و اعمال سيئه و فعل طاعات و تزكيهء مال . وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ بازگشت تمام بسوى او است كه مفاد كلمهء استرجاع است إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ .